Her şey bir rüyayla başladı.
Uzun zamandır görüşmediğim bir arkadaşımla tenis oynadığım bir rüya gördüm. Tuhaf olan şu: daha önce hayatımda hiç tenis oynamamıştım. Rüyamdaki arkadaşım ise gerçekten tenisle uğraşan, hatta bu alanda eğitmenlik yapmış biriydi.
Rüyayı bahane edip ona bir mesaj attım. "Ne zamandır görüşmedik" deyip lafı bir hafta sonu planına getirdik ve ailecek buluşmaya karar verdik. Çocuklarla beraber Kuğulu Park'ta bir araya geldik.
"Tenis yerine padele başla"
Arkadaşıma rüyamı anlattım ve artık spor yapmak için tenise başlamayı düşündüğümü söyledim. O ise bana farklı bir öneride bulundu: "Padel diye bir oyun var, ona başla — tenise göre başlaması çok daha kolay." Sonra biraz da padelin ne olduğunu anlattı.
Eve dönünce araştırmaya koyuldum ve Ankara'da padel kortları olduğunu öğrendim. Bu sporu burada oynayabileceğimizi fark edince, heyecanla başka bir arkadaşıma da yazdım. Meğer onlar da ODTÜ'de açılan padel kortlarında oynayan insanları görmüş, "kiminle oynasak" diye düşünüyorlarmış.
Böylece taşlar birden yerine oturdu.
İlk maç: sadece topu çevirmek
İlk maçımızı Koru'da, No.1 Padel diye bir yerde kort kiralayarak yapmaya karar verdik. Ama bir sorun vardı: Ankara o günlerde yağmur ormanlarını aratmıyordu. Son ana kadar "oynayabilecek miyiz" diye endişeyle bekledik ve tedirginlikle korta gittik.
Sonunda ilk padel oyunumuzu çift olarak oynayabildik. Tek bir hedefimiz vardı: sadece topu çevirebilmek. Ne smaç, ne taktik — sadece topun karşıya geçmesi yetiyordu. Ve gerçekten keyifli bir oyun çıktı.
Sürdürülebilir bir oyun hissi
Padeli ilk duyduğumda içimde "bu sürdürülebilir bir oyun" hissi doğmuştu. İlk maçtan sonra bu his iyice pekişti. Daha kortdan çıkmadan, bir sonraki oyunu ne zaman oynayacağımızı araştırmaya başlamıştık bile.
Belki de o rüya, küçük bir işaretti. Bizim padelle tanışmamız ve ilk deneyimimiz işte böyle oldu — ve bu daha başlangıçtı.
Kortta görüşmek üzere!